Modlitwa i pokuta drogą wiary
Tylu ludzi przyjmuje sakrament pokuty – i to nieraz regularnie, co miesiąc czy nawet częściej – przez wiele lat, ale nic się nie zmienia w ich życiu. Nie wzrasta nowy człowiek w ich wnętrzu, nie dokonuje się stała przemiana, nie stają się święci. A to dlatego, że zrobiliśmy z tego jakąś pobożną praktykę, na pół magicznie pojmowaną, i zatraciliśmy związek sakramentu z życiem, znaku z postawą, która poprzez ten znak jest wyrażana i powinna być współurzeczywistniana w całym życiu. Jeżeli dzisiaj mówi się o odnowie sakramentu pokuty, tak jak się mówi o odnowie innych sakramentów, to musi ona pójść przede wszystkim w tym kierunku, żeby znów ściśle, organicznie związać postawę i praktykę pokuty z sakramentem pokuty.
Metanoia to stała postawa życia chrześcijańskiego. To nie coś podejmowanego od czasu do czasu, coś przeznaczonego tylko dla wielkich grzeszników, którzy muszą się nawracać i czynić pokutę. Musimy nawracać się codziennie, brać swój krzyż bezustannie, bo ciągle musimy podejmować wysiłek w kierunku urzeczywistniania siebie według myśli Bożej, to znaczy dochodzenia do posiadania siebie w dawaniu siebie. A to zakłada ciągle przeciwdziałanie tendencji egocentrycznej, egoistycznej, która jest jak gdyby wrodzona wskutek grzechu pierworodnego. Dlatego codzienny rachunek sumienia, codzienna modlitwa i codzienna Eucharystia musi się łączyć z przeżyciem pokuty. Dlatego kiedy gromadzimy się jako lud Boży, aby sprawować Eucharystię, zawsze na wstępie wezwani jesteśmy do pokuty, do refleksji nad sobą, do decyzji przemiany swego życia. Gdybyśmy tak pojmowali pokutę i wiernie ją praktykowali w związku z codzienną Eucharystią, z codzienną modlitwą, to nasze życie stopniowo, powoli by się przemieniało. Coraz pełniej żylibyśmy nowym życiem, właśnie tym życiem według ducha.
Zobacz także
Badania opublikowane w czasopiśmie Diabetes Care wykazały że spożywanie zaledwie jednej łyżeczki cynamonu dziennie znacząco zmniejszyło poziom cukry we krwi u osób cierpiących na cukrzycę ...