Czy posadzki żywiczne są opłacalne?
Każdy z nas, kto jedynie raz przemkną przez targi przemysłowe, musiał zetknąć się z epoksydami (epitlenkami). Ta akademicka nazwa przyporządkowana jest związkom mającym uczestnictwo w syntezie organicznej w celu osiągnięcia żywic epoksydowych. Żeby stały się ergonomicznym lepiszczem pożytkowanym w przemyśle, muszą przemierzyć tasiemcową drogę syntetycznych procesów chemicznych, a wszystko to w imię ustawicznie zwyżkujących oczekiwań pokaźnego odcinka działalności gospodarczej. Epoksydy wdarły się więc przebojem do technologii wyrobu posadzek.
Posadzki epoksydowe, ze względu na swą bezwzględnie wysoką odporność chemiczną, stosowane są z ochotą w gmachach użyteczności publicznej, zaczynając od szpitali, aptek i laboratoriów, a skończywszy na szkołach, garażach i lotniskach.
Ich wiodącymi pozytywami, obok zaakcentowanej odporności na agresję chemiczną, są: łatwość w [zachowaniu higieny oraz konserwacji, obfita oferta kolorystyczna rozszerzona o wracający do łask piasek kwarcowy, ornamentalny i oryginalny wygląd płytek, asekuracja przed pyleniem, wodoszczelność – a prościej mówiąc – ograniczenie nasiąkliwości przez swobodną dyfuzję pary wodnej z warstw gruntowych, odporność na uszkodzenia mechaniczne (w szczególności ścieranie i zarysowanie), możność układania w rachitycznych warstwach, prostota w wylewaniu (gdy chodzi o jej wersję samorozlewną), bezspoinowość oraz zdolność do przybierania fakultatywnej faktury wierzchniej. Wypada tu zauważyć, iż piasek kwarcowy to nie jedynie ostatni trend sztukateryjnej mody, to przede wszystkim bardzo kluczowy ingredient epoksydowej nawierzchni – szczególnie selekcjonowany, oczyszczany i suszony staje się substratem epoksydowych zapraw i różnorakich mas szpachlowych.
W ogólnym rzucie takiej posadzki warstwy kompozytów wyglądają następująco:
- podłoże betonowe
- grunt
- wierzchnia warstwa epoksydowa.
Posadzki żywiczne zwykle występują w wersjach: antypoślizgowej, cienkopowłokowej, zacieranej i zasypywanej. W przemysłowym wariancie taka płytka jest kompozytową wylewką pociągającą zagruntowany beton. Dla uzyskania lepszych efektów wizualnych nanizuje się jeszcze cienkowarstwową politurę żywiczną. Jej grubość zależy głównie od postaci zastosowania, a także od rodzaju i stanu podłoża.
Opcjonalnie wynosi od 1,5 do 2,5 mm.
W przypadku lokalnych wybrzuszeń petryfikowanego podłoża nieodzowne staje się mechaniczne wyrównywanie, z wydatną pomocą polimerobetonu i wszelakiego rodzaju mas wyrównujących, zawierających domieszki kruszywa kwarcowego. Znaną procedurą wykończeniową jest lakierowanie, jak najbardziej lakierem bezbarwnym. Natomiast upragnioną teksturę zagwarantują nam posypki, chipsy i żelkoty – te ostatnie zabezpieczą naszą podłogę przed przedostaniem się wody i innych niekorzystnych dlań mediów.
Przejdźmy zatem do praktycznej demonstracji najczęściej stosowanych podzespołów epoksydowych. Są nimi:
- system malowania cienkopowłokowego (barwna impregnacja betonu zabezpieczająca go przed pyleniem i wykruszaniem się, stosowana w obiektach lekkich obciążeń oraz pieszego ruchu)
- system podkładu kwarcowego (stosowany w obiektach użyteczności publicznej oraz kompleksach przemysłowych o średnim obciążeniu)
- system z termoplastyczną membraną (stosowany w obiektach o dużych obciążeniach dynamicznych i niestabilnych stanach termicznych, dzięki zastosowaniu elastycznej powłoki membranowej system stopuje mikropęknięcia płyty betonowej)
- system “kamiennego dywanu” (stosowany w zakładach przemysłowych o bardzo dużych obciążeniach mechanicznych, wykorzystując graniczne parametry kruszywa kwarcowego zapobiega on zmasowanym naciskom wywoływanym przez ciężkie pojazdy fabryczne, np. wózki widłowe)
- system antystatyczny (obecny we wszystkich budynkach przeznaczenia ogólnego i przemysłowego, gdzie istnieje stała konieczność odprowadzania ładunków elektrycznych z powierzchni podłogowej)
Przedstawiony wyżej zbiór zastosowań płytek pozwala nam uświadomić sobie ich wszechstronność. Warto sobie jednak powiedzieć, że przy całej swojej prostocie i taniej eksploatacji mogą być z lekka toksyczne. Ma to w szczególności znaczenie dla prywatnego konsumenta takich podłóg, szczególnie takiego, który zmaga się z wszelkimi alergiami. Ich niewykluczone szkodliwość dla zdrowia nie jest wszelako funkcją czasookresu użytkowania, wiąże się ona raczej ze wczesnym odcinkiem produkcyjnym wystawiającym na szwank zdrowie pracowników zatrudnionych przy produkcji i przetwórstwie. Same żywice epoksydowe nie stwarzają na szczęście napomkniętego zagrożenia.
Nowoczesne posadzki epoksydowe charakteryzują się krótkim czasem wykonania – od dwóch do trzech, a bywa że siedmiu dni. Są jeszcze bardziej przyczepne do podłoża, co zapobiega ich potencjalnym rozwarstwieniom. Prócz aplikacji piasku kwarcowego i kruszyw barwionych, które zdążyły już wyrobić sobie markę u klienta, pojawia się na rynku sposobność łączenia i harmonizowania dekoracyjnej posadzki epoksydowej z płatkami barwionymi. Indeksy takiego plastycznego collagu są analogiczne jak w przypadku posadzek z kompozytem kwarcu. Wspomnijmy tu jednak z zadowoleniem, iż możliwość kreowania własnych wariacji kolorystycznych jest w tymże wypadku wręcz niewymierna.
Epoksydy są takim gatunkiem kompozytu, który wyśmienicie kompiluje i układa się z innymi laminatami, takimi jak drewno, szkło i węgiel, z tymże ów ostatni jest najmniej odporny na uderzenia i obciążenia dynamiczne.
Cechy charakterystyczne żywic epoksydowych znajdują uznanie nie wyłącznie w zawężonych kręgach high-tech, ale również wśród zwyczajnych odbiorców, nastawionych na tradycjonalizm aranżacyjny i rustykalność scenografii. Kompozyty epoksydowe bardzo zgrabnie łaczą się z drewnem, przydając całości kompozycji wyjątkowo monolityczny i niepowtarzalny charakter. Są lekkie, trwałe, odporne na przewlekłe działanie wody i właśnie z powodu takich walorów znajdują zainteresowanie wyrabiając sobie znak firmowy w środowisku żeglarskim.
Jednak najbardziej wytrzymałe są laminaty epoksydowo-szklane. Wydają się praktycznie nieczułe na reakcję podwyższonych temperatur. I na koniec jedna uwaga natury ogólnej – otóż posadzki epoksydowe dają najlepsze efekty w przestrzeniach gdzie zastosowane są w sposób przemyślany i celowy, źle by się stało, gdyby ich potencjalny nabywca kierował się przy ich zakupie zamierzonym skąpstwem i myśleniem redukcyjno-kosztorysowym. Posadzki z tworzyw sztucznych nie mogą być substytutem droższego rozwiązania, bo to kaleczyłoby sens współczesnego podejścia do wystroju wnętrz i ogólnie – architektury użytkowej.